Sabah 07.00 gibi herkes ayakta. Güne hızlı başlamamız lazım. Çadırları apar topar toplamamız, kahvaltıyı halledip yola koyulmamız gerek. Öyle de yapıyoruz: yalap şalap bir kahvaltı, (ben yine kahvemi çakarak güne başlamayı yeğliyorum) hurra, eşyalar araca tıkıştırılıyor, dünden aldığımız iki günlük akşam yemeği malzemesiyle 08.30’da yoldayız. Dikkatli okuyucularımız ekmekler ya da lavaşlar nerede diye sorar elbet, bir değişiklik yaparak onları tesiste unutuverdik, maksat heyecan olsun hani.

Van yönünde kuzeye yol alıyoruz epey bir süre, sonrasında doğuya… Yönümüz Yüksekova. Bu şirin ilçeden teğet geçerek sınıra doğru ilerliyoruz biraz daha, Ciloların zirvesine (Reşko, 4135m. Türkiye’nin en yüksek ikinci zirvesi)  güneyden yaklaşıyoruz. Bir askeri kontrol noktasından geçiyoruz, izin kâğıtları, kimlik kontrol falan filan… Sanırsınız gümrük işlemleri… Bu da yetmiyor, az daha ilerliyor, bir askeri kontrol noktasından daha geçiyoruz. Asfalt yol çoktan stabilize yola evrildi. Yaklaşık üç saat sonra aracımızın gideceği son noktaya varıyoruz. Yol bitti. Ee, şimdi ne olacak? Bundan sonra tabana kuvvet!..

2050 metre rakımda aracımızı biz koyun sürüsünün yanı başına park ediyoruz. Küçük iki derenin beslediği bu açıklık alanda katırlarımız bizleri bekliyor. Bir yandan yüklerimizi indirip çobanlara teslim ediyor, diğer taraftan da küçük bir şeyler atıştırıyor, çaylarımızı yudumluyoruz. Kamp malzemelerimizin olduğu sırt çantalarımızı önceden çuvallara yerleştirmiştik, şimdi onların katırlara yüklenmesini izliyoruz. Çobanlar tek tek çuvalları elle tartıyor, (sanki hava alanındayız, 15 kg.lık bagaj hakkımızı kullanıyoruz) eşleştiriyor ve yüklüyorlar. Onlar hazırlar artık ve yola koyuluyorlar, peşlerinden de bizler…

Gözüm yukarılarda, dağlar arasından geçiş patikasını tahmin etmeye çalışıyorum. Oradan mı, yok sanki buradan, şu tepenin ardından mı, yok oradan yol çok uzar… Tutmadı benim tahminler, rehbere soruyoruz, eliyle bir yer gösteriyor, yok devenin (katırın) nalı… Oradan nasıl tırmanırız, hem de sırtımızda bu yüklerle. Katırlar önden biz arkadan ha babam yükseliyoruz, ama onlar arayı açıyor, uzaklaşıyorlar, birer karınca oluyorlar. Evet, gerçekten rehberin gösterdiği yarıktan yukarı çıkıyorlar, biz de peşlerindeyiz. Yol bitmek bilmiyor, basamak basamak, 45 derecelik eğimle bizler de kamburlarımızı çıkararak ve üç dakikada bir soluklanarak ilerliyoruz. Oflamaları, puflamaları çok anlayışla karşılıyorum, ben de zorlanıyorum, ne diyebilirim. Yüküm ağır, diye düşünürken Cengiz gözüme takılıyor, onun yükü benden beter, ama arkadaşımız hep pozitif, hep gülümseyen yüzüyle sessizce yükseliyor.

Mehmet’le laflıyoruz bu arada, “her bir saatte iki yüz metre tırmanılır,” diyor, istatistikler böyleymiş. Arkadaşımız haklı çıkıyor, tam da onun hesapladığı gibi varıyoruz ana kampa. Yaklaşık beş saat sürüyor tırmanış, 850 metre yükseklik kazanımıyla 2900 metreleri akşam saat 18.00 gibi tamamlıyoruz. (bu hesap, sonraki günde, ana kamptan zirveye gidişte hiç şaşmadan tutuyor.) Sessiz, beyefendi kişiliğiyle Mehmet, dağcılık deneyimiyle de gözümüzde biraz daha büyüyor. Çıktığımız patika bu minik paragrafta anlatıldığı kadar küçük, ama etkisiyle büyük olarak hatıralarımıza kazılıyor.

Ana kampa varış saati erken, ama karanlık basar gibi oluyor; hızla çardır kurma ve akşam yemeği telaşı başlıyor. Yemek bu akşam benden değil, Master Şef Nil Hocamızdan. Ben çadırımızı kurmaya çalışken o da kavurma etli bulgura girişiyor. Bir koca kazan yemek yarım saat içinde hazırlanıyor, tabii ki serviste yine ben yardımcı oluyorum. İkişer ölçü bulguru boca ediyorum tabaklara. Bol bol yiyoruz, yarına enerji lâzım, afiyetle götürüyoruz.

Akşam karanlığı basıyor, kamp ateşi etrafında ciddi bir sohbete girişiyoruz: Rehberimiz üç arkadaşımızın zirve faaliyetine katılmasının uygun olmayacağının, zira yolda sıkıntı yaşabileceklerinin bilgisini veriyor ve akabinde kampta soğuk bir hava esiyor. Yani ne demek bu? Bursa’dan yola çıkan 14 kişilik ekip 11 kişi olarak tırmanışa geçecek, demek. Yani ne demek? Bursa’da yapılan bunca dağ yürüyüşleri, birkaç gündür Hakkari’deki faaliyetler arkadaşlarımızı yeterince hazırlayamadı kanaatinde rehberimiz. “Dağcılık faşist bir disiplin diyoruz, bizlere de boyun eğmek düşer,” düsturuyla gerçeği kabullenip çadırlarımıza çekiliyoruz, hem de saatler 20.00’leri gösterirken. Yarın 04.30’te zirve için yola çıkacağız, uyumak gerek.

Aklımda deli deli sorular, hemen uykunun tatlı kollarına atılıyorum.

Nihai hedefimiz mutluluksa, ne zaman daha mutlu oluruz…

Ne kadar uzağa gidersek, kendimize o kadar çok yakınlaştığımızı anladığımız zaman...

Namık Budak

namikbudak@gmail.com