Beklenen gün geldi çattı. Uzun zamandır plânladığımız etkinlik için 19 Temmuz 2025 Cumartesi, sabaha karşı üçte ayaktayız. Yolculuk var: Saat 04.00’teki otobüsle Bursa Otogar’dan Sabiha Gökçen’e gideceğiz, oradan da 09.00’da ver elini Van ve Hakkâri. 14 kişilik dev kadroyla yola çıkıyoruz, aslında 16 idik ama sağlık sorunları nedeniyle iki arkadaşımız katılamadı bizlere.

Yaklaşık bir yıl önce oturulup planlandı, tarihler kararlaştırıldı; sağ olsun Prof. Dr. Hasan Hüseyin Oruç Hocamız güzel bir program oluşturdu ve bizlere de keyfini çıkarmak kaldı. Öncesinde hazırlık gerekiyordu, yapıldı da… Aklimatizasyon… Yüksek rakımlarda dolaşacağız, vücudun alışması gerek. Bunun da hazırlığı yapıldı, Uludağ’a iki kez günü birlik, bir kez de iki gece çadır kampla dağ yürüyüşlerimizi aradan çıkardık. Hazırız yani.

Uçağımız Van Gölü üzerinden alçalıyor, şehir merkezi diyebileceğimiz yerde pistteyiz. Ferit Melen Havaalanı’nda burnumuzu uçaktan uzattık, aşırı sıcak bir yaz güneşi yaladı yüzümüzü. Sıcaktı, hem de çok; ama daha fazla sıcakların bizleri beklediğini bilemiyorduk, ileriki günlerde Çukurca’da kavrulacaktık.

Havaalanı çıkışında rehberimiz Hacı Tansu, güler yüzüyle bizleri karşıladı. Sıcaktan kavrulmuş teni ve özgüveniyle, “buradayım ve bana güvenin,” diyordu. Çantalarımızı aracımıza yerleştirdik. (Tabii bu, o kadar da kolay olmadı, kamp malzemeleri, sırt çantaları, ıvır zıvır o kadar da rahat yerleşemedi.) Anlayışı, ölçülülüğü ve kibarlığıyla teşekkürler şoförümüz Hâkim kardeşimiz.

Van’a gelmişiz hani, olmazsa olmazımız “Van Kahvaltısı,” o vakit ilk durağımız Gürpınar ilçesindeki bir tesis. O ne kahvaltı öyle, yok yok! (Akıllara zarar bir sofra diye not almışım gezi esnasında) Acıkmışız, gömülüyoruz, masada ne var ne yok silip süpürüyoruz. Karnımız doyunca İsmail halay başı oluyor, bizlere de eşlik ediyoruz haliyle, yerel müzik eşliğinde sabahın 11.00’inde çekiyoruz halayımızı.

Tesisten ayrılma zamanı. Minibüse doluşuyoruz, yönümüz Hakkâri. Rehberimiz boş durmamış, yaklaşık üç saatlik bu güzergâhı kültürel sortilerle değerlendirmiş. Dolu dolu bir programla başlıyoruz yani.

Yol üzerinde ilk durağımız Sardurun Kalesi. Şimdilerde Çavuştepe Kalesi olarak bilinen Urartu Kralına ait bu kale, iki küçük tepeden oluşuyor. Kalıntıları dikkatlice incelediğimizde o zamanlardan kalma buğday, arpa vb. tohum depolarını fark ediyoruz. Dünyada Urartuca bilen çok az kişiden biri olan Mehmet Kuşman’dan kale hakkında bilgi alıyoruz, çivi yazısı çözümlemelerine canlı tanık oluyoruz. Ne mutluluk!

İkinci durağımız Hoşap Kalesi. Adının anlamı “hoş su, güzel su” olan bu kale konumu itibarıyla Alamut Kalesi’ni çağrıştırıyor; ben de “Cennet hangi tarafta?” diye takılmadan edemiyorum rehberimize. Aracımızla girişine kadar gidiyoruz, giriş kapısı çok etkileyici, görkemli. İç kale restorasyonda olduğu için sur içini genel bir ziyaret ediyor, bilgilendikten ve de hatıra fotoğraflarımızı aldıktan sonra tekrar yola koyuluyoruz.

. 

Sırada Vanadokya var. Kapadokya, Kuladokya olur da Vanadokya olmaz mı? Olur elbet. Peri bacalarını, kayalardaki bu harika oluşumları yerinde gözlemliyor, -tabii ki hatıra fotoğraflarımız belleklerimizde- ayrılıyoruz bu doğa harikasından

Dönüş yolumuzun üzerinde Deresor Haç Kilisesi ziyaretimiz var sırada. Bildiğimiz dörtgen bir yapı değil, “haç” formunda inşa edilmiş. Gizli, kıyıda köşede kalmış bu kadim mabet hakkında pek bir bilgi yok. Ama yıllar boyu Hıristiyan Ermeniler ve Süryaniler için büyük önem taşıdığını öğreniyoruz rehberimizden.

Yol üzerinde Bartelemeos Manastırı bizi bekliyor bu kez. Büyükçe bir yapı, yıkık dökük ama “mihrap yerinde.” Çift katlı bir yapı, diyor burası için rehberimiz. Kalıntılardan ve tavan yüksekliğinden bunu kestirebiliyoruz. Aziz Bartelemeos’un mezarı üzerine inşa edildiği düşünülen kare yapılı kilise 13-14. yüzyıllara tarihlenmekte. Bu, kıyıda köşede kalmış zenginliklerin ayağa kaldırılması dileklerimizle, -tabii ki hatıra fotoğraflarımız cebimizde- yola koyuluyoruz. Artık son durak Hakkâri’deki otelimiz.

Yolda bizi bir sürprizin beklediğini bilmiyorduk tabii: Gençlik Köprüsü. Hikâyesi başlı başına bir yazı konusu olan bu köprüyü ziyaret ediyoruz. Köprünün ikinciye inşa edilmesinde rehberimizin de sürece katılanlardan olduğunu öğrenmemiz bize ayrı mutluluk ve gurur veriyor. (Ee, özgüven de boşuna değilmiş hani.) Zap Suyu’nun iki yakasını birleştiren bu şirin köprü üzerinde, önünde bolca hatıra fotoğrafıyla tekrar yola koyuluyoruz. 18.00 gibi otelimizdeyiz.

Dinlenmeyi hak ettik diyoruz ve odalarımıza çekiliyoruz.

Nihai hedefimiz mutluluksa, ne zaman daha mutlu oluruz…

Gezmenin, bir zamanlar insan ve evren arasında var olan uyumu tekrar kurduğunu anladığımız zaman.