Nasıl uyuduk, nasıl uyandık, bilemedim. Ama sabah 07.00’ye doğru ayaktaydık. Otelde kahvaltı zamanı… Şehir merkezindeki otelimiz iyi bir tesis, küçük bir kusuru var asansörleri çalışmıyor, dert etmiyoruz bunu; hedef, yedinci kattaki restoran. Arkadaşlar çoktan oturmuşlar kahvaltılarını yapıyorlar; ben iki fincan kahveyle güne başlamayı yeğliyorum ve arkadaşlara sesleniyorum: Eğleniyor muyuz? Evet, eğleniyoruz güzel başladık, güzel de gidecek diyoruz

Bugünkü rotamız Berçelan Yaylası.  “09.00’da teker döner,” demişti rehberimiz ve öyle de oldu. Kahvaltı sonrası pür neşe yola koyuluyoruz. Köy yollarından dağlara doğru bir buçuk saatlik bir yol... Sağımızda çok tehlikeli uçurumlar, solumuz heybetli dağlar, sallana sallana, dura kalka, aracın tabanı gacırdaya gucurdaya ilerliyoruz. Kim tutar bizi… Rehberimiz bu yolun 1952’den beri var olduğunu, Zap Vadisi’ndeki şimdi kullanılan ana yoldan önce Van ile Hakkâri’yi bağlayan eski bir yol olduğunu söylüyor. Kıvrıla kıvrıla nihayet kamp yerimize varıyoruz.

Hücum! Herkes bir anda eşyalarını kapıp çadırlarını kurma derdinde. Bir saat süre verildi, bu arada çadırlar kurulacak ve bugünkü yürüyüşe geçilecek. Yarım saat içinde dokuz çadır hazırdı. Şöyle bir etrafıma bakınıyorum, yeşillikler içinde, yanı başımızdan geçen şirin bir dere ve onu besleyen iki küçük kaynakla süslenmiş bir alan burası. Kaynaktan mataralarımızı dolduruyoruz, yükselmeye hazırız. Başlangıç yüksekliğimiz? 2920 metre. Oo, ama bu kadar da olmaz ki Uludağ zirve 2543 ve biz ne yapıyoruz? Zirvenin 400 metre üstünden başlıyoruz yükselmeye. Dayan yüreğim dayan.

Saat 12.00 oluyor bu arada, on dört kişilik dev ekip rehberimizin peşinden sarıyoruz dağlara. Henüz daha 500 metre çıkmadan sağımızda bir koyun ağılını fark ediyoruz. Koyunlar da çok uzaklarda değil hani. Büyükçe bir sürü, bin baş var yaklaşık, koyun keçi karışık. “Bu keçilere oy verdirsek,” diyor Nuri, çobana, “Olmaz,” diyor çoban, “koyunlar dururken, onlara sıra gelmez,” cevabını patlatıveriyor dağlardaki filozof. (Çatla da patla Aysu Kayacı) Yükseliyoruz, kamp alnımızdaki dereden biraz hallice bir dere eşlik ediyor bize. Kâh biz onu sağımıza alıyoruz, kâh o bizi sağına alıyor; dolana dolana yükseliyoruz. Yaklaşık bir kilometre ilerleyince bu kez de solumuzda bir ağıl fark ediyoruz, ilki kadar kalabalık sürüsüyle. Bu çok güzel, diyorum, hayvancılık var buralarda, önem veriliyor hani; ama rehberimiz, buralarda bir zamanlar milyonlarca küçükbaş hayvan dolaştığını söyleyince, “nereden nereye…,” diyorum ve yaşam enerjim sönüp gidiyor.

Bir buçuk saatlik bir yürüyüşle ilk hedefimize varıyoruz: Seyithan Gölü. Buralardaki bir beyin Seyithan isimli oğlu av için dağlara çıktığında bu göle uğrarmış, adı oradan geliyor. Büyükçe… Güney batısı yemyeşil, rengârenk çiçeklerlerle bezenmiş; başımızın üzerindeki bembeyaz bulutlar göğün mavisiyle harmanlanmış. Ya bunların göle yansımasına ne demeli? Kelimeler yetersiz, klişe ifadeyle söyleyelim: Anlatılmaz, yaşanır… 3275 metre rakımdaki bu gölde biraz oyalanıyor, bir şeyler atıştırıyoruz, (laf aramıza ben biraz kestiriyorum bile) tabii ki bol bol fotoğraf ve selfiler çekiyoruz. Rehberimiz gölde yüzüyor bile, bu soğukta… Bırr… Bir saat kadar oyalanıp tekrar yola koyuluyoruz.

Kuzey doğuya yöneliyoruz, on beş-yirmi dakikalık yürüyüşle bir başka göle varıyoruz. Lis Gölü. Buranın adı da bir papazın kızının her gün buraya kaçıp kaçıp gelmesinden ve bu gölde çırılçıplak yüzmesinden geliyormuş, öyle dedi rehberimiz. Kızın adının “Lis” olduğunu siz de anladınız tabii. Bu şirin göl ilkinden biraz küçükçe, ama burası da ayrı bir güzellik haliyle. Çok oyalanmıyoruz. Hatıra fotoğraflarımız cebimizde, 3287 metrelik rakımlı bu gölden aşağıya, kampa inişe geçiyoruz. Bu gezi esnasında 3300 rakımları gördüğümüzü not alalım buraya. Aklimatizasyona gel!

Dört gidiş, yaklaşık dört de geliş olmak üzere sekiz kilometrelik dağ yürüyüşümüz cepte, kampa varıyoruz. Kilometre azlığını hafife almayın, rakım ve rakım kazanımlarını hesaba katarsak fena performans değil. Yüksek rakımlarda ilk dansımızı yaptık, ne güzel! Yolda koyun ağıllarından birine uğrayıp koyun yoğurdu aldığımızı az kalsın unutuyordum. Akşam yemeği için güzel gidecek. Kampa vardığımızda soğuk dereye yatırdığımız buz gibi biralarla kendimizi ödüllendiriyoruz. Acıktık da hani. O vakit başlasın akşam yemeği hazırlıkları!

Burada devreye ben giriyorum. Kampçının klasik akşam yemeği “makarna” için kolları sıvıyoruz. Biz yemek hazırlığındayken Nuri, bu yaylaya kalıcı bir eser bırakma uğraşında: Çeşme. Küçük dereyi besleyen kaynaklardan birine, eldeki imkânlarla -pet şişeye şekil vererek- güzel bir çeşme yapıyor. Bizler de adını koyuyoruz: Nuri çeşmesi. Bir saati bulmuyor bizim makarna hazırlığımız. Ocak başında ben varım ama yalnız değilim, üç kişilik bir ekibiz mutfakta, Hayriye ve Yeter’le birlikte. Üç paket makarna ancak yetiyor bize. Adil bir şekilde dağıtıyoruz üç çeşit peynirli makarnayı, bir ad da veriyoruz yemeğimize: “trifromaj makarna.” (trileçeden öykünülmüştür)

Yemekten sonra çadır hayatının olmazsa olmazı “kamp ateşi” ve etrafında sıcak sohbetler, şarkılar, türküler, halaylar…

Eee, bugünü de akşam ettik, haydi çadırlara…

Not: Dün akşam Hakkâri’de yöresel bir yemeği deneyimlediğimizi yazmayı unuttuk: Kris. İçinde yok yok: Et, köfte, nohut, ceviz, taze üzüm vb… Aşurenin Hakkâricesi, sulu bir yemek. Tavsiye edilir mi? Eh işte. Bizler de sonradan gurme(!) olduğumuz için yemeği sonradan paylaşmış olduk.

Nihai hedefimiz mutluluksa, ne zaman daha mutlu oluruz…

Gittiğimiz yerlerden sadece yeni hatıralar almamızı ve sadece ayak izlerimizi bırakmamız gerektiğini öğrendiğimiz zaman.

Namık Budak

namikbudak@gmail.com